Talking about her artwork, Izabela Kowalczyk stands aloof from fantasy and interpretations, leaving it to the spectator. Even though she has her own “stories” coming from memories and her personal experience, graphics, paintings and objects relate to something else. When she suggests its meaning, it is to describe it as a pretext for research, not so much semantic but rather plastic. However, its contents cannot be only formal. Each form, even pretending to abstraction, in some way approaches to figuration.

What Izabela Kowalczyk is talking easily about is the process of making up: the manipulation of cut off elements in a way that the prosaic motifs coming from the vocabulary of still life (chairs, tables, dishes) relate to something else, sway between still recognisable motif and pure plastic form; the creation of space from bi-dimensional elements, the mutually interpenetrating plans; the relation of forms to the picture space.

Izabela’s Kowalczyk method of work is partly born from her experience in graphics. She is interested in the effect of printed image, present in her painting by the use of templates and application of paint with a roller. This method reminds particularly of convex printing techniques like lithography or linotype. It is close to monotype as well.

The initial phase of images preparation - cutting and collage - common to graphics and paintings has the main part in the process of production. At this stage, the right time of creation, mix of a long research and rare happy accidents, the painting comes. To make this possible, a plastic event must be born from relation of forms to picture space.
The forms have a “weight”, a presence depending of their location in the composition. This choice of the location, the play of colours and contrasts create several planes and depth. There are as well interferences between planes; passages opened by the transparency of forms or their juxtaposition. These plastic events are above all formal, but something from the figuration remains in them. This ambivalence opens a space between the name, the function, the social, symbolic or affective use given to things and their being irreducible, distinct, unnameable.

A meaningful example of this kind of painting events is the treatment of pictures edges and edges of tables surfaces represented on pictures in series 2000/2002, “Dialog” and 2009/2010, “Tables”. An echo arises between the table and the painting. On the edges of pictures: cut forms go beyond frames, in a hypothetic extension of the composition. On the edges of tables: forms lean out, or rather stay in balance, forms which in the picture could be passages between planes but also between the table and the picture: the table motif becomes a painting in the painting, sending us back to this painting as an object.

In the artist’s graphics, paintings and volumes is present a similar thought process, visible in cutting and collage, the base of all her compositions. In the case of sculptures, the paper was replaced by a more rigid material and put in volume. The aspiration to the tri-dimensionality, sensible in graphics and paintings (literally in the series of monochrome relief 2000/2002), finds its continuation in sculptures, objects likewise in balance between the representation and what they signify by themselves.

Silence occupies an important part in Izabela’s Kowalczyk work. Her pieces do not result from a previous questioning but are an effect of intuitive research. The forms, familiar and strange at the same time, sway between motif and object, sign and thing, sense and non-sense.

Florian Fernandez
[tr. I.K.]

TEKST POLSKI
Opowiadając o swojej pracy, Izabela Kowalczyk odsuwa na dalszy plan różnorakie możliwości odczytywania jej sensu na sposób literacki, pozostawiając interpretacje oglądającemu. Mimo, że sama ma swoje własne „historie” oparte na wspomnieniach czy osobistym doświadczeniu, grafiki, obrazy i obiekty odnoszą się do czegoś innego. Artystka wskazuje na ich znaczenie jako pretekst do twórczych poszukiwań, nie tyle semantycznych co plastycznych.
Poszukiwania te nie mogą być jednak czysto formalne. Każda forma, nawet pretendująca do abstrakcji, w pewien sposób ociera się o figuracyjność.

Izabela Kowalczyk opowiada chętnie o procesie wykonywania swoich prac: o przetwarzaniu wycinanych z papieru elementów, prozaicznych motywów pochodzących ze słownika martwej natury (krzesła, stoły, naczynia) lub architektury, w poszukiwaniu równowagi pomiędzy motywem jeszcze rozpoznawalnym a formą czysto plastyczną; o tworzeniu z płaskich form przenikających się przestrzeni; o wprowadzaniu tych form w relacje z przestrzenią obrazu.

Technika pracy artystki wynika częściowo z jej doświadczenia w dziedzinie grafiki. Interesuje ją efekt obrazu drukowanego, obecny w jej pracach malarskich poprzez używanie szablonów oraz nakładanie farby wałkiem. Metoda ta daje rezultat zbliżony do technik graficznych wypukłych, takich jak linoryt czy litografia. Tak powstałe obrazy mają charakter monotypii.

Faza przygotowawcza prac - wycinanie z papieru poszczególnych części i ich łączenie za pomocą kolażu - wspólna dla grafik i obrazów, zajmuje w procesie twórczym Kowalczyk miejsce centralne.
Na tym etapie, który jest właściwym czasem kreacji, mieszaniną żmudnego nieraz poszukiwania i rzadkich, szczęśliwych przypadków, obraz przychodzi. Aby było to możliwe, z relacji figur do przestrzeni malarskiej musi wyniknąć plastyczne zdarzenie. Każda figura ma swoja wagę, swój optyczny ciężar zależny od miejsca zajmowanego w kompozycji. Wybór tego miejsca, gra kolorów i kontrastów tworzą kolejne plany oraz głębię. Dzięki przeźroczystości i nakładaniu się poszczególnych fragmentów, płaszczyzny oddziaływują na siebie, przenikają się. Z owych zdarzeń rodzą się kolejne kształty i barwy balansujące na krawędzi abstrakcji i figuracyjności. Ta niejednoznaczność otwiera przestrzeń pomiędzy nazwą, funkcją, znaczeniem społecznym, symbolicznym czy emocjonalnym nadawanym rzeczom a ich bytem ścisłym, wyizolowanym, nienazywalnym.

Istotnym przykładem tego rodzaju plastycznych zdarzeń jest sposób traktowania krawędzi obrazów i krawędzi powierzchni stołów przedstawionych na obrazach w seriach „Dialog” 2000/2002 oraz „Stoły” 2009/2010. Miedzy stołem i obrazem pojawia się rodzaj echa. Na krawędziach obrazów obcięte figury wykraczają poza ramy, w hipotetyczne przedłużenie kompozycji. Na krawędziach stołów wychylają się, lub też trwają w równowadze przedmioty/znaki, potencjalne przejścia pomiędzy kolejnymi planami ale także miedzy stołem i obrazem: przedstawienie stołu samo staje się obrazem wpisanym w obraz pierwotny, odsyłając do tegoż obrazu jako do przedmiotu.

W grafice, malarstwie i obiektach artystki dostrzegalny jest ten sam sposób myślenia. Kolaże stanowią podstawę wszystkich jej kompozycji. W przypadku rzeźb, papier został zastąpiony przez tworzywo sztywniejsze, umożliwiające realizację form przestrzennych. Aspiracja do trójwymiarowości, wyczuwalna w grafikach i obrazach (dosłownie w serii monochromatycznych reliefów 2000/2002), znajduje kontynuację w obiektach, także odzwierciedlających poszukiwanie równowagi miedzy znaczeniem nadawanym społecznie przedmiotom a ich własnym, pozawerbalnym sensem.

Prace Izabeli Kowalczyk, w których cisza odgrywa ważną rolę, nie są wynikiem wcześniejszych założeń ale owocem poszukiwań o charakterze intuicyjnym. Formy, znajome a zarazem dziwne, oscylują pomiędzy motywem a obiektem, znakiem a przedmiotem, sensem a non-sensem.

Florian Fernandez
[tłum. I.K.]